پسوریازیس هر دو جنس را به یک میزان مبتلا می کند. در این میان یک چیز مسلم است و آن اینکه خانم ها از نظر ظاهری بیشتر در اجتماع تحت فشار هستند. شرایط خانم ها و آقایان در جامعه متفاوت است.


پسوریازیس هر دو جنس را به یک میزان مبتلا می کند. در این میان یک چیز مسلم است و آن اینکه خانم ها از نظر ظاهری بیشتر در اجتماع تحت فشار هستند. شرایط خانم ها و آقایان در جامعه متفاوت است.
در بیشتر مواقع می بینیم آقایی مبتلا به پسوریازیس بسیار وسیع است و به راحتی به زندگی خانوادگی اش ادامه می دهد اما خانم هایی که پسوریازیس دارند، گاه درگیر مشکلات خانوادگی و حتی طلاق می شوند. از سوی دیگر خانم ها نسبت به ظاهر خود حساس ترند و پوشش آنها در محیط منزل کمتر از آقایان است. به همین دلیل برخی از خانم ها حتی بهبودی نسبی را نمی پذیرند و تمایل دارند به بهبودی کامل دست پیدا کنند در حالی که آقایان و خانواده آنها با بهبودی نسبی نیز کنار می آیند.


از خانواده که بگذریم، این بیماران در جامعه نیز دچار مشکلاتی می شوند، به عنوان نمونه ممکن است دوست یا همکارشان از دست دادن با آنها امتناع کند یا در مکان های عمومی مانند استخرها به غلط تصور کنند که بیماری واگیر دارد و از ورود آنها جلوگیری کنند. به این ترتیب ممکن است بیمار کم کم از اجتماع کناره گیری کند. جدا ماندن این افراد از اجتماع، نهایتا موجب بروز عوارض روانی و گوشه گیری در آنها می شود. این موضوع خود باعث ایجاد یک توالی معیوب برای بیمار می شود، چرا که یکی از پایه های اصلی درمان در این بیماری داشتن آرامش روحی است. ما باید به اجتماع آموزش دهیم که پسوریازیس آلوده کننده و مسری نیست.

در این صورت اگر فردی به اطرافیان خود نام بیماری را اعلام کند، برخورد راحت تر و مراوده معمولی تری با او خواهند داشت. همین موضوع باعث خواهد شد که بیماران آسایش روانی بیشتر و زندگی پربارتری در اجتماع داشته باشند.

مبتلایان به برخی بیماری ها نظیر دیابت، برای خودشان انجمن ها و گروه های خاصی دارند که در آن جمع می شوند، یکدیگر را ملاقات می کنند، فعالیت های آموزشی و تفریحی انجام می دهند و حتی خبرنامه، مجله و بروشورهای آموزشی چاپ می کنند.

در کشورهای خارجی انجمن هایی وجود دارد که بیماران را عضو کرده و برای آنها اطلاعات دارویی جدید و مطالب مفید آموزشی را می فرستند و حتی پانسیون هایی که بیماران را به صورت گروهی درمان می کنند؛ ولی در ایران فعلا چنین امکاناتی برای بیماران پسوریازیسی وجود ندارد.

این بیماری درمان های موضعی یا خوراکی و تزریقی دارد و برخی انواع آن بسیار مقاوم به درمان هستند تا جایی که ممکن است پسرهای مبتلا به پسوریازیس را از نظام وظیفه معاف کند، چون همان طور که گفتیم این بیماری در شرایط پراسترس تشدید می شود. اگر بیماری محدود و خفیف باشد با درمان های موضعی به راحتی کنترل می شود اما در انواع شدید بهتر است از درمان های خوراکی و تزریقی استفاده کرد اما آنچه به تجربه ثابت شده این است که اگر بیمار بتواند با شرایط موجود اجتماعی، اقتصادی و خانوادگی خود کنار بیاید و آرامش خود را حفظ کند، ۹۰ درصد مسایل او حل خواهد شد.

دکتر فرهاد ملکزاد
متخصص پوست و مو
دانشیار دانشکده پزشکی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی

        
کلمات کلیدی :
نظرات بییندگان :

بهترین مشاغل و خدمات شهر خود را ، در سایت نشونه پیدا کنید.

مشاهده سایت نشونه